METAVERSE: CONTRA NATURAM

 Robertson-Walker metriğine uygun afin uzaylarda tasarlanmış

Statik bir evrendi düşündüğü Einstein’ın, işte bu kadar uzun bir deyişle

Halbuki şaşırtıcı bir şekilde multiversum oppositorum una res işlerdi sürekli

Keskin usturası Ockhamlı William’ın, sakallarını kazıdı statükonun, her şey

Dinamik ve değişken, dinamik ve değişken dedik hep bir ağızdan, büyük bir şenlikle

Evren dediğin de ördüğün dizelerden daha neşeli, daha kaygısız, daha renkli

Bir teleskoptan baktık uzaklara, baktık keder kelimesini sıkıştırabilecek, dün gece

Bir boşluk ararken arkadaşlarla: Dirac, ah Dirac var mı senin formülün, çözümün ne?

 

MUTLAK BOŞLUK YOKTUR HER BOŞLUĞUN BİR ENERJİSİ BULUNUR

 

İçimizde bir şeyler, bir hayat belki sürekli kayıp dururken kızıla, kimin kızağı bu

Giderek tizleşen bir sesle uzaklaşırken bizden hangi ressam nakşetti bu kanlı deseni

O ise henüz on yedisindeyken CERN’de teorik fizikçi olarak çalışmayı düşlerdi

O günlerden kalma bir soruyla üstelik bütün ömrü boyunca neden hep cebelleşti

Neden aynı kalan bir yalnızlığı eskiterek var olduğunu hissederdi çiçeklerin ensesinde?

Sendelemek fiziksel bir kusur olarak, hatta bir kumar gibi tüketirdi bütün takatini

     Bir kuarkın doğasına aykırı davranışlarını açıklamaya vakfetti bütün teorik çabasını

Fakat ne kaldı şunun şurasında nesnelerin kışına, daha ne kadar sürecek bu mesafe?

Sus ve dinle, yokluğun açısal momentumunda uçuşurken o kaba ellerinle,

Tarih yahut teknoloji: Başka ne geçer içinden bir lambanın engellenmiş hüzmelerine?

 

DOĞAYA AYKIRI DİJİTAL EVRENLER TAKIMADASI SAY Kİ HELEZON

 

Teorinin varsaydığıdır graviton dediğiniz, o temel cazibenin taşıyıcı ayar bozonu

Henüz hiçbirimiz gözleyemedi o dalganın atılımcı, arsız, çırpınışı sanki bir turnanın kanadı

Ancak vurulunca düşer bir kartal, kendiliğinden kırılır simetri, tutarlı ve standart bir model

Bize kütle veren esrarlı bir boşluk, kuantum alanına giren hangi çarpıklık, hangi birim

Hangi parçası bu, dağılan demeti evrenlerin, ey karmati fizikçiler soyu, açıklar mısınız bize
Nicedir dijital nötrinolarla bombalanıyor gerçeğin sert çekirdeği, delirmiş bütün şairler

Paramparça hayallerin zırhı, o kadar kusurlu tevazu, onca kendinden emin kibir

Hiçbir şeye güvenilmez, her şey sahte, sorgusuz sualsiz pastiş ve parodi, herkes anonim!

 

ORADA DEĞİL BURADA ŞİMDİ VE YÜCE NEGATİF NESNELERLE VİRTÜEL

 

Üçüncü dereceden diferansiyel bir denklem, kaç bilinmeyenli yazıp, Goya’nın tabloları

Ya da nevakâr bestesiyle büyüleyen o dağ, o Itri, belli ki ferahfeza açıp kapılarını

Kalbimizin, Dede Efendi, senin aksayan adımların, senin kutsayan bakışların, senin sonlu,

     Korkma! Metali’ul Envar’ını baştan oku Urmevi’nin, yılansı bir ıslıkla sıyrılıp sökün eden

O büyük ve büyülü tanla: Üstünde gürüldeyen bir güneşe, hey hep birlikte güneşe!

     Ne bir Nasturi ne Yezidi yahut Sabii: Aylarla, yıldızlarla, ağaçlar yahut dağlarla çağırdığın

Gerçi bir kez kendine, bu kez kendine seçtiğin büyük sırlarla kısarak kusursuz gözlerini

Dokunamaz artık sana kuantum seviyeleri sıfır nesnelerin nihilizmi, o dönüp durduğun

Nihat Genç bir kez “Herkes bir bulmacayı doldurur” demişti, bulunur boş bir hane

Parlak bir foton ya da sayılamaz cinsleriyle, ferman eyleyen cümle fermiyon

 

SEN HEP KENDİ HANENE YAZDIĞIN KISA KELİMEYİ HATIRLA: KÂF U NÛN!